Η αποστολή ‘’φροντίΖΩ τα παιδιά της Νότιας Μαδαγασκάρης’’ είναι κάτι παραπάνω από μια πράξη αλληλεγγύης· είναι ένας ύμνος στην ανθρώπινη ψυχή που δεν αναγνωρίζει σύνορα.
Γράφει ο Επίσκοπος Τολιάρας και Ν Μαδαγασκάρης Πρόδρομος
Μια πρωτοβουλία της Ένωσης Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Βόρειας Ελλάδος σε συνεργασία με την Επισκοπή Τολιάρας και Νότιας Μαδαγασκάρης, που γεννήθηκε από την βαθιά ευαισθησία της Όλγας Τζέτζη, η οποία άκουσε το κάλεσμα του Επισκόπου Πρόδρομου και ένιωσε το χρέος της ανθρωπιάς να της ψιθυρίζει στην καρδιά.
Στη Μαδαγασκάρη, όπου η βροχή πέφτει σαν ευλογία μόνο μια φορά το χρόνο και το μεροκάματο δεν φτάνει ούτε για τα στοιχειώδη, η υγεία και η εκπαίδευση είναι πολυτέλειες μακρινές, σχεδόν άπιαστες. Εκεί, μέσα στην αβάσταχτη φτώχεια, ο Επίσκοπος Πρόδρομος, με αστείρευτο πείσμα και αληθινή πίστη, έφερε την ελπίδα. Δημιούργησε κλινικές όπου η δωρεάν περίθαλψη γίνεται το φως της ζωής για χιλιάδες ψυχές, έχτισε σχολεία όπου τα παιδιά μπορούν να ονειρευτούν έναν καλύτερο κόσμο, έστησε ορφανοτροφεία και άνοιξε πηγάδια για να αναβλύσει το πιο πολύτιμο αγαθό: το νερό, πηγή ζωής.
Η αποστολή αυτή δεν είναι απλά μια δράση, είναι μια ιερή αποστολή. Βασίζεται σε τρεις άξονες που αποτελούν τα θεμέλια της ανθρωπιάς. Πρώτα, η αποστολή ανθρωπιστικού και φαρμακευτικού υλικού, που έρχεται να απαλύνει τον πόνο και να σπείρει τον σπόρο της ελπίδας. Έπειτα, η συγκρότηση μιας ομάδας 15 εθελοντών, ηρωικών ψυχών, που αφήνουν πίσω τους την ασφάλεια της καθημερινότητας για να προσφέρουν το χαμόγελό τους και την επιστημονική τους γνώση σε εκείνους που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Και τέλος, η εκπαίδευση αυτών των εθελοντών σε τροπικά νοσήματα και πρώτες βοήθειες, ώστε να μπορούν να πολεμήσουν με τα όπλα της γνώσης το σκοτάδι της αρρώστιας και της αβεβαιότητας.
Η ομάδα αυτή των εθελοντών, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή μιας αόρατης μάχης. Οι γιατροί, με τρυφερότητα και αφοσίωση, φρόντισαν τα παιδιά της Τολιάρας, συμμετείχαν σε προγράμματα που έθρεψαν τα υποσιτισμένα κορμάκια, ενώ οι υπόλοιποι εθελοντές, σαν άγγελοι φροντίδας, πρόσφεραν οδοντιατρική και φαρμακευτική φροντίδα, διασφάλισαν ότι οι άνθρωποι αυτοί θα λάβουν όχι μόνο βοήθεια, αλλά και την αξιοπρέπεια που τους αξίζει.
Μέσα από την εμπειρία αυτή, οι εθελοντές συνάντησαν την αληθινή σημασία της ζωής. Δεν ήταν μόνο η κλινική εργασία, αλλά οι ματιές των παιδιών, τα βλέμματά τους που τους κοίταζαν γεμάτα εμπιστοσύνη και αγάπη. Ήταν το τρέμουλο στο χέρι μιας μητέρας που έλαβε το φάρμακο που θα σώσει το παιδί της, ήταν τα χαμόγελα που άνθιζαν στα πρόσωπα των μικρών όταν τους έδωσαν μια καραμέλα ή ένα μπαλόνι. Αυτά τα χαμόγελα δεν ήταν απλώς η αντανάκλαση μιας στιγμής χαράς, αλλά το φως που διαπέρασε τις ψυχές των εθελοντών και έμεινε εκεί για πάντα.
Γιατί, τελικά, αυτή η αποστολή δεν αφορά μόνο αυτούς που τη δέχονται, αλλά κυρίως αυτούς που τη ζουν. Είναι ένα ταξίδι στην πιο βαθιά γωνιά της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου η αγάπη και η προσφορά γίνονται οι γέφυρες που ενώνουν διαφορετικούς κόσμους. Κι όταν επιστρέφουν, δεν είναι οι ίδιοι. Έχουν δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια της ανάγκης, έχουν νιώσει τη φτώχεια όχι ως έννοια αλλά ως ζώσα πραγματικότητα, κι έχουν βιώσει την ευλογία να προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Αυτή η εμπειρία δεν ξεχνιέται, γιατί είναι η ίδια η ουσία της ζωής, η αληθινή αγάπη, η αγάπη που μεταμορφώνει.